Έριξες άγκυρα
παρθένο ταξίδι,
στην πυξίδα του χρόνου.
Σεπτέμβρη μήνα,
μ΄άρπαξες και μ΄έσπειρες
στων αμπελώνων τη σοδειά.
Ήμουν μόνον ένα τσαμπί
δέλεαρ μέλισσας,
μετέωρες μέρες.
Στα τρωτά μου σημεία
καθρέφτισμα φόβου.
Ανελέητες ώρες
ροκανίζουν το νήμα.
Χτυπάει φλέβα
το ραγισμένο γυαλί.
Δάκρυα – βροχή
αρχέγονης μνήμης.
Άπιαστο κύμα
αστράφτεις στον ήλιο
χρυσοπράσινο πέλαγος.
©2023 Αικατερίνη Αλυσανδράτου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Καλή Χρονιά με υγεία και προκοπή. Εξαιρετικό κείμενο