Ποίηση – Δροσοσταλίδα –

Ποίημα

Εύθραυστη ομορφιά,
Αλλόκοτο πλάσμα αδιαπέραστο.
Επιδερμίδα λευκού ροδάκινου, οι φλέβες της σχεδόν ορατές.
Ευτυχία,
Μια χρωματιστή σημαία στην έρημο του ημερολογίου μου.
Λευκό κρασί, τσέρι, μπράντι ροδάκινο
και μια άμεση αστόχαστη οικειότητα.
Βότσαλο που έπεσε στην ηρεμία της κοιμισμένης λίμνης.
Ήμουν έτοιμος, ώριμο σύκο και εκείνη, μια δροσοσταλίδα.
Σαγηνευτικό μυστικό,
ποινικό αδίκημα τα μάτια της, με κατέστησαν εξ αρχής ένοχο.
Έρωτας; Έξαψη; Πεθυμιά; Όνειρο;
Ο φίλος μου γέλασε μαζί μου.
Τί σημασία έχει;
Τον λυπάμαι, αυτός δεν γνώρισε μια δροσοσταλίδα.
Άλλωστε,
Εκείνη είναι αθώα,
δε γνωρίζει τί σκέφτεται ο ώριμος κύριος
στο διπλανό παγκάκι.

©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια