Ποίηση – Τείχη ή γέφυρα . . . –

Ποίημα

Κοιτάς μπροστά και προχωράς,
ορίζοντας καθάριος,
τον στόχο σου να κυνηγάς,
με της ψυχής το θάρρος.
Θ’ανεβαίνεις σιγά σιγά,
τίποτα δε σε σκιάζει,
μα σαν θα βρεις εμπόδιο,
αυτό κι αν σε τρομάζει…
Εμπόδια πολλά θα βρεις,
πάνω θα σκουντουφλήσεις,
μάτια να έχεις ανοικτά,
κι αυτά να πογυρίσεις…
Στον δρόμο που θα περπατείς,
πέτρες θε να σου ρίξουν,
να κόψουνε τον δρόμο σου,
κι εσένα να συντρίψουν…
Βαρύ το πλήγμα στην ψυχή,
πίκρα θα στάζει μέσα,
μα η ζωή αυτά έχει,
ψεύτρα και μπαμπέσα…
Σκύβεις στη γη και σκέφτεσαι,
τις πέτρες να μαζέψεις,
να φτιάξεις τοίχο ή γέφυρα,
τον κόσμο να ημερέψεις…
Τοίχο σαν φτιάξεις τέλειωσε,
κόπηκε η επικοινωνία,
και τίποτα δε σώνεται,
χαλά η κοινωνία…
Γράψε στις πέτρες μιά ευχή,
μέσα από την ψυχή σου,
ανθρώπους να σε νοιάζονται,
να προχωρούν μαζί σου.
Βάλε τις πέτρες στη σειρά,
γέφυρα να κτίσεις
και κάθε υστερόβουλο,
τότε θα τον κερδίσεις…
Μάθε να στήνεις γέφυρες,
ανθρώπους να ενώνεις,
με τείχη πανύψηλα,
φιλία δεν στεριώνεις…
Κτίζουμε πάντα γέφυρες,
μέσα εις τη ζωή μας,
οι πέτρες και τα εμπόδια,
βαραίνουν την ψυχή μας.

©2023 Αντρούλλα Θεοκλή – Νικηφόρου

Αρθρογράφος – Ποιήτρια