Ποίημα
Πεινασμένες παράτολμες γνώσεις,
ντυμένες
με ουράνιες κραυγές ανέμων,
ντελικάτες απομιμήσεις ηδονών
μέσα στο σκοτάδι,
περιβάλουν
αναπάντεχες υγρές δονήσεις.
Απομονωμένες
από το σώμα.
Στερεωμένες
σε σεντόνια βρόμικα.
Αφυδατώνετε το βλέμμα σου,
ζητώντας κι άλλες
κι άλλες συγκρούσεις,
αφηρημένες έννοιες και γνώσεις
που θα νιώσεις
σαν ασπίδες να σε σώζουν…
©2024 Σταύρος Μαυράκης
Αρθρογράφος – Ποιητής
