Ποίημα
Έχει ένα βάθος το γυαλί
ξέρω καλά
και το ποτάμι καθαρό
σαν μπλε πετράδι.
Η βάρκα μαύρη γιατί
ξέρει πολλά.
κι ο πηγαιμός μου απ΄την
Ιθάκη ως τον Άδη.
Τα καφενεία κατεβάσανε ρολά.
Οι μπάτσοι έστησαν παγίδες στα φανάρια
κι ο χρόνος γύφτος
που αγοράζει και πουλά
τις συνειδήσεις των ενόχων στα παζάρια.
Το μυστικό της ενοχής μου το φορώ,
σαν πανωφόρι στην ψυχή να μην κρυώνει
και στο κρεβάτι,
εκεί που η σάρκα σου ζει μόνη,
στο ψιθυρίζω ευλαβικά σ΄ένα χορό.
Πάρε ότι θες.
Ξέρω δε φταις.
Σε συγχωρώ…
Οι μετανάστες
τελειώσαν τη δουλειά
και ξενυχτάνε με μια μπύρα στην πλατεία,
μαζί με γάτες και αδέσποτα σκυλιά.
των μαγαζιών συνηθισμένη πελατεία.
Πρέζα σε δόσεις ενοχής
το μυστικό,
που κρύβει η νύχτα
πριν το χάραμα τη ντύσει.
σ΄ένα απρόβλεπτο στιχάκι βιαστικό
και στο ποτό,
που έχω πληρώσει να το σβήσει…
©2024 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος – Ποιητής – Στιχουργός
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα