Ποίημα
Οι μάσκες πέσανε
πόσο λυπάμαι
δάκρυα τρέξανε
μα δεν φοβάμαι,
ότι κι αν έρχεται
θα ανταμώσω
μα τα πιστεύω μου
δεν θα προδώσω.
Οι μάσκες πέσανε
τόση ασχήμια
τον κόσμο μου
τον έκανες συντρίμμια,
δεν πειράζει
πού έχεις φύγει
αντέχω τις πληγές μου.
Πονάω
μα μην σε νοιάζει
σου χαρίζω τις χαρές μου,
φτάνει μόνο να γελάς
να γελάς
να χαίρεσαι
με την μάσκα πού φοράς
η ντροπή δεν φαίνεται.
Μάλλον ντρέπομαι εγώ
πού πολύ σε αγάπησα
και με ανιδιοτέλεια
όλα σού τα χάρισα.
Οι μάσκες πέφτουν
ο χρόνος δικαιώνει
αντέχω τον πόνο
μα δεν με σκοτώνει.
©2024 Δημήτριος Μονιός
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Ποιητής

Δυστυχώς πονάει και όταν ανακαλύπτεις πως φοράνε οι γύρω σου μάσκες και όταν δεν αποδέχεσαι να τις φορέσεις ο ίδιος…