Διήγημα – Η ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ –

Διήγημα

Γεννήθηκα σε μια εποχή που όλα ήταν όμορφα και αληθινά. Ήμασταν ευχαριστημένοι με όσα είχαμε εκεί στο χωριό, αγαπούσαμε τη φτώχια και τις δυσκολίες. Ήταν η εποχή του ´ψωμί πολύ και κρέας λίγο ´. Αυτό μας έλεγαν όταν καθόμασταν στο τραπέζι.
Γεννήθηκα σε μια εποχή που μεγάλωναν δέκα παιδιά σε ένα δωμάτιο και κοιμόντουσαν δυο δυο στα κρεβάτι.
Διαβάζαμε στα γόνατα με τα μικρότερα αδέλφια να παίζουν, να φωνάζουν και το θεωρούσαμε φυσιολογικό.
Θυμάμαι που τρώγαμε όλα τα παιδιά από το ίδιο πιάτο και ποτέ δεν μαλώσαμε για το φαϊ. Τρώγαμε λιγότερο οι μεγάλοι για να χορτάσουν τα μικρά. Αργότερα αγόρασε η μάνα κάτι τσίγκινα πιάτα και είχαμε ο καθένας το δικό του.
Αχ η φύση στο χωριό… Κανένας ζωγράφος δεν θα μπορέσει να ζωγραφίσει την ομορφιά, τα χρώματα και τις μυρωδιές του δικού μου χωριού.
Αχάραγα ξυπνούσαν οι κάτοικοι για να πάνε στα αμπέλια, στις ελιές στα χαρούπια. Αξέχαστα αγαπημένα χρόνια…
Γεννήθηκα σε μια εποχή που αν ήσουν εφτά χρονών μπορούσες να τηγανίσεις ένα αυγό γιατί δεν πρόλαβε να μαγειρέψει η μάνα.
Αν ήσουν δώδεκα χρονών μπορούσες να ζέψεις το γαϊδούρι και να πας σε κάποιο αμπέλι να πετάξεις την κοπριά του στάβλου.
Όποτε θέλαμε μακρινό περίπατο, αυτό κάναμε.
Μια μέρα, εγώ αρχηγός και τρία τέσσερα αδέλφια μου είπαμε να πάμε στο περιβόλι μας που ήταν δίπλα στο ποτάμι. Ετοιμάσαμε το γαϊδούρι, βάλαμε στο ένα κοφίνι την κοπριά και στο άλλο πέτρες για να ισοζυγίσουν. Πήραμε μαζί και τον πεντάχρονο αδελφό μας να κάνει ένα περίπατο το μωρό. Δεν υπήρχαν λούνα πάρκ και παιχνιδότοποι. Μόλις απομακρυνθήκαμε από το χωριό, το μικρό παραπονιόταν πως κουράστηκε. Σκέφτηκα να τον βάλω στο κοφίνι με τις πέτρες. Από το χωριό μέχρι το ποτάμι δεν υπήρχε δρόμος, ένα μονοπάτι ήταν. Η διαδρομή όνειρο και το μικρό ήταν ενθουσιασμένο. Μοσχοβολούσε τριγύρω και η ομορφιά των αγριολούλουδων, κυριολεκτικά σε μάγευε.

Σε κάποιο σημείο του δρόμου, το καημένο το γαϊδούρι έπεσε, γονάτισε με τέτοιο τρόπο που το κοφίνι με την κοπριά βρέθηκε φορεμένο στο κεφαλάκι του μικρού που ήταν στο άλλο κοφίνι.
Φοβηθήκαμε πολύ. Τον τράβηξα γρήγορα γρήγορα και τον απομάκρυνα ενώ το ζώο σηκώθηκε στα πόδια του. Συνεχίσαμε με το παιδί στην αγκαλιά μου να κλαίει απαρηγόρητα και να φωνάζει τη μάνα μας. Έκανε και εμετό και φτάσαμε στο ποτάμι.
Πλύναμε και καθαρίσαμε τον μικρό και πέσαμε όλοι πάνω του να μην πει στους γονείς μας τι συνέβηκε. Του έλεγα πως αν το πει δεν θα ξαναπάει μαζί μας και τέτοια. Νόμισα πως κατάλαβε γιατί ότι τον συμβούλευα έλεγε εντάξει. Φτάσαμε στο περιβόλι, του κόψαμε φρούτα για να ξεχαστεί, μαζέψαμε και λίγα μήλα για το σπίτι. Στην επιστροφή, το ίδιο μοτίβο. Στο ένα κοφίνι πέτρες και στο άλλο ο μικρός με τα μήλα φτάσαμε στο χωριό. Μόλις τον βγάζω από το κοφίνι τρέχει στη μάνα κλαίγοντας και της κάνει παράπονα πως έφαε ´κακά ´.Της εξήγησε λεπτομερώς τί έγινε και τότε ποιος με έσωζε!!!
Θα το έλεγε και στον πατέρα που ήταν πολύ περήφανος για μένα και θα τον απογοήτευα.
Μόλις γύρισε από τη δουλειά του το είπε η μάνα και ο μικρός πάλι ξέσπασε σε κλάματα. Γύρισε με κοίταξε, είδε που φοβήθηκα και μου είπε να μη ξαναπάω στο περιβόλι με το γαϊδούρι γιατί ο δρόμος δεν είναι καλός. Είχα ένα πατέρα που όλοι τον θεωρούσαν σκληρό αλλά ούτε ένα χαστούκι δεν μας έριξε ποτέ. Ένα βλέμμα του μας έβαζε σε τάξη. Η μάνα ήταν εκείνη που πάντα γύρευε βίτσα κι εγώ σαν μεγαλύτερη την πλήρωνα. Το έχω παράπονο μέχρι σήμερα.

Γεννήθηκα σε μια εποχή που παρά τις δυσκολίες, σε τίποτε δεν έμοιαζε με τη σημερινή. Ήταν οι άνθρωποι πιο αληθινοί νομίζω, τα παιδιά πολύ αθώα και η πλάση μιλούσε, τραγουδούσε, γελούσε και γινόταν ένα με τα όνειρα των ανθρώπων. Σε ένα χωριό πολύ χωριάτικο στην Κυπριακή ύπαιθρο. Έπαιξα με τα ευλογημένα χώματα, σκαρφάλωσα σε αιωνόβια δέντρα. Κοιμήθηκα στην ταράτσα του σπιτιού μας και ονειρεύτηκα κάτω από τον ξάστερο ουρανό.
Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε να ζήσω όσα έζησα, όπως τα έζησα, όπου τα έζησα!!!

©2024 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ
Αρθρογράφος – Ποιήτρια