Αφήγημα – ΕΚΕΙΝΟΙ ΗΡΘΑΝ. . . ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΗΓΑ !!! –

Αφήγημα

Μέσα στην βαθιά νύχτα τις ώρες του κρύου χειμώνα ή κατά την διάρκεια του
θέρους εν μέσω μίας ζεστής βραδιάς, με μόνη συντροφιά τους γρύλους από το
απέναντι πάρκο, καθιστός στο γραφείο ή ξαπλωμένος στην κάμαρα του δωματίου,
ή ακόμη και σε ξένο τόπο, διαβάζω και κατόπιν συλλέγοντας σαν απόσταγμα τις
γνώσεις τις περνάω στο χαρτί. Γράφω τα δικά μου μηνύματα! Όλο αυτό το
αλισβερίσι των ιδεών γίνεται με τέτοιο τρόπο, που γράφω σημαίνει διαβάζω και
διαβάζω σημαίνει γράφω!
Όλα αυτά τα κάνω πάντα, μα πάντα μόνος! Αλλά ακούστε όλοι εσείς, οι άλλοι,
που δεν νοιώσατε ποτέ την ανάγκη να σας κρατήσει συντροφιά ένα βιβλίο. Εσείς που
δεν νοιώσατε την ανάγκη να γράψετε ένα ποίημα για να ταξιδέψει σε όλη τη γη. Κάτι
μαγικό συμβαίνει γύρω μου! Γεμάτος είναι με σπουδαίους ανθρώπους ο περιβάλλον
χώρος την ώρα της μοναχικής κατά τα άλλα ανάγνωσης!
Οι συμπατριώτες μου οι οποίοι τιμούν αιώνες τώρα τη γλώσσα μου με
κατακλύζουν! Έρχονται από αρχαίες και μεσαιωνικές αυτοκρατορίες, από κράτη τα
οποία δόξασαν κάποτε τον Ελληνισμό. Από την κλασική Αθήνα έρχεται ο Πλάτων!
Μέσα από τους μυθιστορηματικούς διαλόγους του ο Σωκράτης κηρύσσει την ηθική.
Από τα αρχαία Στάγιρα έρχεται ο πανεπιστήμονας Αριστοτέλης! Διηγούνται τα
παθήματα του πολυμήχανου Οδυσσέα και τον Τρωικό πόλεμο με όλο του τον τρόμο
τα έπη του Ομήρου! Είναι οι μύθοι του Αισώπου οι οποίοι διαπλάθουν και διέπλασαν
παιδιά από όλον τον πλανήτη! Οι Τρεις Ιεράρχες αναζωογονούν εκ βάθρων με τα
κείμενα τους την χριστιανική φιλοσοφία! Τα γραπτά του Καζαντζάκη εισάγουν
παραδόσεις από όλον τον κόσμο, κάνοντας τις βαθιά Ελληνικές!
Ο ιστορικός Κ. Π. Καβάφης μας προφέρει αισθαντικά ακόμη ένα αριστουργηματικό, σύντομο,
ιστορικό ποίημα, από την κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια του καιρού του.
Με φουσκώνουν όλοι τους σαν πλουμιστό παγώνι από υπερηφάνεια!
Αλλοεθνείς μου συστήνουν το χωροχρονικό τους περιβάλλον, από αλαργινές
χώρες, από ξένους πολιτισμούς, του παρελθόντος και του παρόντος. Δρασκελίζουν
για να έρθουν ώστε να με ανταμώσουν πάνω από βουνά, πεδιάδες, δάση και ερήμους.
Περνούν ποτάμια, σαν ακούραστα δελφίνια διασχίζουν θάλασσες και ωκεανούς,
νύχτα και μέρα, με βροχή, με λιακάδα ή χιονοθύελλα.
Έρχονται πάντα ακριβώς στην ώρα τους!
Αυτό το βράδυ, αυτήν την στιγμή, είναι μαζί μου ο πρίγκιπας της Δανιμαρκίας,
Άμλετ, στον οποίο εμφύσησε τη συνείδηση ο Σαίξπηρ, από την Ελισαβετιανή Αγγλία.
Σύντομα με τον Φερνάντο Πεσσόα και με εκλεκτό κρασί για συντροφιά θα καταδυθώ
σε ένα ταξίδι μαζί του και μαζί με όλους τους ετερώνυμους του, στα γραπτά του
συγγραφέα ο οποίος θέλησε να δημιουργήσει μία ολοκληρωμένη λογοτεχνία.
Περιττό να πω πως θαυμάζω απεριόριστα αυτόν τον καλλιτέχνη! Αφήνω για το τέλος της
βραδιάς τον ποιητή – παιδί, τον πρώτο ροκά, τον Ρεμπώ, ξαναανακαλύπτοντας τον σε
κάθε ανάγνωση, με τα γράμματα, τις τελείες, τα κόμματα, τα θαυμαστικά και τα
αποσιωπητικά να χορεύουν τρελά, πάνω – κάτω, και τέλος να ξεπηδούν σαν θύελλα
μέσα από τις σελίδες των ποιημάτων του.
Δεν σας κρύβω (γιατί είμαι αθεράπευτα ρομαντικός) πως κάποιες στιγμές γελάω!
Κάποιες στιγμές βουρκώνω! Δεν είμαι όμως ποτέ… ποτέ αληθινά μόνος!
Αυτή είναι η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη παρηγοριά για έναν
πραγματικό αναγνώστη – συγγραφέα!

ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΗΓΑ!!!

Έτσι κάπως πίστευα κι εγώ, πως θα τρυπώσω κρυφά μέσα από τις καμινάδες, όπως
πιστεύουν τα μικρά παιδιά πως μέσα από αυτές εισέρχεται ο Άγιος Βασίλειος για να
τους παραδώσει τα δώρα τους, την νύχτα των Χριστουγέννων. Πίστευα πως θα βρεθώ
δίπλα στους αναγνώστες μου, όπως συνέβη με όλους εκείνους τους δημιουργούς οι
οποίοι ήρθαν δίπλα μου, όταν εγώ διάβαζα τα κείμενα τους.
Δανειζόμουν την φωνή τους! Την φωνή τους…! Ήταν σαν να διάβαζαν αυτοί τα
γραπτά τους! Αλήθεια σας λέω! Από τις λέξεις των μεγάλων δασκάλων ακουγόταν το
ηχόχρωμα της φωνής τους!
Όσα εκτυλίσσονταν εκείνη την στιγμή συνηγορούσαν μία παρουσία· ένα πνεύμα·
ένας σπουδαίος άνθρωπος (ναι!!!) ήταν δίπλα μου. Ένας άγγελος με τύλιγε με τις
φτερούγες του! Με προστάτευε από την απάνθρωπη φρίκη αυτού του κόσμου, όσο
σπαρταρούσε μέσα στα χέρια μου, σαν ψάρι έξω απ’ το νερό, ένα ποίημα, στις
σελίδες ενός βιβλίου.
Όμως εγώ ποτέ…! ποτέ σας λέω δεν πήγα…! τι κι αν άκουγα λόγια αληθινής
αγάπης από πλήθος αναγνωστών!
Πίστευα όμως πως κάποια στιγμή θα πάω! Ποτέ όμως δεν πήγα! Αληθινά! τι κρίμα!
Κάποτε, εντελώς απρόσμενα, η πανέμορφη πριγκίπισσα μου, η Έλενα, μου είπε με
όλη την θέρμη του κορμιού της, η οποία ανέβλυζε μέσα από τις φωνητικές της
χορδές, παράλληλα με ένα φωτεινό χαμόγελο θαυμασμού προς το πρόσωπο μου, πως
την επισκέφτηκα νοερά μέσα στην κάμαρη της, με ένα ποίημα μου. Το απήγγειλα σε
αυτήν με το δικό μου ηχόχρωμα! μέσα από τις συσπάσεις τις οποίες έκαναν οι φλέβες
και οι μυς του στόματος της· προσπαθούσε να εκφέρει σαν μελωδία δίχως μουσική
όλα τα φωνήεντα και τα σύμφωνα του λογοτεχνήματος.

Όμως εγώ, δυστυχώς, ήμουν ακόμη μία φορά ΑΠΩΝ !!!

©2025 Θεμιστοκλής Κατσαούνης
Αρθρογράφος * Συγγραφέας