ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ Ο ΔΡΟΜΟΣ …. ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ …

Ξεκινώ νέος σαν ένα φρέσκο κομμένο λουλούδι
να φτάσω στα χέρια ενός θλιμμένου παιδιού,
που και αυτό είναι ένα λουλούδι … σπάνιο στο είδος του.
Χρειάζεται ειδική αγάπη, φροντίδα και προσοχή … μια ανάρρωση.

Στο δρόμο που χαράζω,
βρίσκω ένα λείο μονοπάτι
μόνο που κρύβει κρυμμένα εμπόδια που δεν τα βλέπω.
Είναι αόρατα …
Φαίνεται εύκολο στα μάτια τα δικά σου.
Δε με καταλαβαίνεις.
Αυτός είναι ο λόγος που είσαι ανίκανος να τον περπατήσεις.
Εγώ, όμως, σε καταλαβαίνω και ας με κρίνεις.
Αν είσαι φίλος όπως λες, να με συνοδέψεις θέλω μόνο.
Άλλη χάρη δε ζητώ.
Να μου κρατάς το χέρι, να με ενθαρρύνεις,
να μου λες θα το αντέξω … ότι όλα θα τα ξεπεράσω …
ότι σύντομα θα φτάσω στα χέρια του παιδιού,
που αγωνιώδης με περιμένει μαζί με το θαυματουργικό λουλούδι,
για να χαμογελάσει, για να γίνει περαστικά.
Δικός μου ο δρόμος …
Δικός μου ο σταυρός …
Όσο χρόνο να με πάρει … και ας έχω γεράσει.
Άλλος ο σταυρός ο δικός σου. Άλλος και ο δρόμος σου.
Μπορώ να σε συνοδέψω όχι όμως να σου το περπατήσω.
Δε φοράμε το ίδιο μέγεθος στα παπούτσια.
Θα το αντιμετωπίσω.
Έχω συνηθίσει να σκοντάφτω και να σηκώνομαι.
Ο δρόμος με το πέρασμα του χρόνου φθείρεται,
το λουλούδι μαραίνεται ή και παίρνει σκούρο χρώμα και εγώ γερνώ.
Η ομορφιά της ψυχής και αν πικραμένη, μένει.
Όσο προχωρεί, άλλο τόσο συνηθίζει, άλλο τόσο αντέχει …
Φτάνει στο τέλος του δρόμου του
και εκεί που είναι το Φως, ανασταίνει.

©️2023 Μάρω Πατριανάκου

Αρθρογράφος – Δημοσιογράφος – Συγγραφέας