Ε Ρ Ω Τ Α Σ – Ένας πίνακας ζωγραφικής –

Ποίημα

Ένας πίνακας ζωγραφικής!
Περιπλάνηση στο όνειρο, στον μύθο.!
Μια ιδιάζουσα πανδαισία.!
Ένα αίνιγμα..
Ένα μυστήριο..
Ένας γρίφος..
Μια οπτασία.!
Μαγνήτης το βλέμμα, το νου προτρέπει, τον εξιτάρει να ανοίξει τις πύλες του, την εξήγηση να φανταστεί.!
Πάθος, έλξη, αγωνία, εγκαρτέρηση προσμονή, τι να πρωτοαισθανθεί;
Γεύση, ζωή, αντάρα, όνειρο, θαύμα,
δημιούργημα θεϊκό, ή τάχα οπτασία;
Μην και πρωτεύει το συναίσθημα που εξάπτει στο έπακρο,
την ευαίσθητη την φαντασία;
Όψη περίεργη, μυστηριώδης, βασανιστική!
Εκστασιακή!
Ήρεμη, λαμπερή, θελκτική, μαγευτική, συναρπαστική!
Χάθηκε στα βάθη της θάλασσας το ασυννέφιαστο γαλάζιο, το απαλό!
Καθάρια, ανοιχτή, αντιφεγγίζει, στον απέραντο τον ουρανό!
Ατάραχες βαρκούλες καμαρώνουν στα ήρεμα νερά
αυτού του πελώριου ωκεανού!
Αστροφώτιστα λες φαναράκια,
κρεμασμένα απ΄τα μπράτσα του ολόγιομου του φεγγαριού!
Ένα σαλιγκάρι φωσφορίζει,
εκεί στην άκρη στην σμαραγδένια ακρογιαλιά!
Σαν σύμβολο τρυφερής αγάπης,
αναπαριστώντας άριστα τον έρωτα,
το αισθησιακό παιχνίδι,
την ηδονική ελκυστική την αγκαλιά.!
Και εσύ, μισοκρυμμένη, μορφή μυστηριώδης, εξωπραγματική..!
Βαθυστόχαστη, ερωτική, ρομαντική, καθηλωτική σαγηνευτική!
Μην είσαι η Αφροδίτη που αναδύθηκε απ το πανώριο κοχύλι,
σαν ολόλαμπρο μαργαριτάρι;
Η απαστράπτουσα Θεά της ομορφιάς,
που στο πέρασμα της σκορπίζει το ελιξίριό της,
με αγάπη και περίσσια χάρη;
Χρυσόλαμπρο το στεφάνι κεντημένο σαν με άνθη της μυρτιάς,
που στολίζεις τα μαλλιά!
Όπου περάσεις κι όπου διαβείς, πίσω σου αφήνεις, χαμόγελο,
λάμψη και ανείπωτη ευωδιά.!
Μην τάχα είσαι ο Έρωτας, μεταμφιεσμένος, ο χαϊδεμένος της ο γιος;
Ο σκανταλιάρης, ο επίμονος, ο μάγος, ο ατίθασος, ο γητευτής ο πονηρός;
Η βλοσυρή ματιά σου,
σαν πέτρα του ήλιου φλογερή, διαπεραστική!
Όπου την καρφώνεις, ρίχνεις την απόχη,
σκλαβώνεις ευθύς το θύμα σου, με την σαΐτα σου την μαγική..!
Γεμάτη η φαρέτρα σου,
με τα βέλη του πόθου και της αγάπης,
τα ελκυστικά, τα αιχμηρά.!
Σημαδεύεις κατ ευθείαν, αλύπητα στην καρδιά
κι αμέσως ανάβεις τεράστια την πυρκαγιά.!
Έλξη φυσική, ομορφιά νοητική, μέθεξη πραγματική, πάθος αρχέγονο.!
Αγάπη μεθυστική, γάργαρη σαν βουνίσια καθαρή πηγή,
δυνατή σαν την ψυχή, με βάθος ατέρμονο!
Ω!! Έρωτα αθάνατε Θεέ, μ ένα σου σκέρτσο,
ένα σου νεύμα, ένα σου χάδι τρυφερό,
γίνεσαι δεινός κατακτητής!
Η αγάπη, η αίσθηση, ολόκληρη η ψυχή, δώρα στο βωμό σου…
τα αιχμαλωτίζεις, στα υπέργεια ύψη πετάς…
ο δικός τους ο ταξιδευτής,
ο πιο γλυκός τους πορθητής, καμαρώνεις νικητής!
Χρώματα λογιών και πινελιές,
μετατρέπονται σε μια δροσερή περιπέτεια των αισθήσεων και του νου!
Ερωτική ευχαρίστηση, ανείπωτη ευτυχία,
πνευματική και ψυχική ανάταση,
φαντάζει σε εμένα, η εξήγηση του έρωτα
του σαγηνευτικού, του καρδιοκατακτητή,
του αξεπέραστου αυτού Θεού!
“Σκέψεις και συναισθήματα ”

©2024 Έφη Σπυριδέλη

Αρθρογράφος – Ποιήτρια