ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ!

Κολυμπούσα …λέει ο ουρανός
ένα άστρο φωτεινό άπλωσε τα χέρια και με τράβηξε πάνω,
δε φοβήθηκα,
αστέρια, αστεράκια τραγουδούσαν και χορεύαμε,
σύννεφα μας άγγιζαν, χάδι τρυφερό,
ξάφνου όλα σώπασαν, το φωτεινό αστέρι φάνηκε ξανά,
έλαμπε όσο ποτέ μ’ ένα στέμμα στο κεφάλι,
κατέβαινε τον κατήφορο στρωμένο με γαρδένιες και τριαντάφυλλα,
δε φοβήθηκα,
μια γαλήνη ένιωθα στα μάγουλα μου,
τ’ αστέρια φόρεσαν φτερά,
τ’ αστεράκια ήρεμα κοιτούσαν το λαμπρό φωτεινό αστέρι,
ένιωσα ένα χέρι να με σπρώχνει ,
ένιωσα το νερό να μ’ αγκαλιάζει,
κολυμπούσα …λέει ο ουρανός,
ναι κολυμπούσα και έβρεχε,
άστραφτε, χιλιάδες σχισμές ο ουρανός,
δε φοβήθηκα,
ο Χειμώνας με προστάτευε,
όνειρο ήταν;
Το μόνο σίγουρο είναι ότι κολυμπώ όταν βρέχει
και ο ουρανός ταράζει τη θάλασσα !

©2023 Κατερίνα Ηρακλέους

Αρθρογράφος – Ποιήτρια