Διηγηματική ιστορία
Σ’ ένα παγκάκι,ένας έρωτας σβησμένος..σαν αποτσίγαρο.
Μια αγάπη σαν χιόνι.. που θαρρείς
διαλύεται κι εξατμίζεται στον
παγωμένο αέρα!
Έναν έρωτα,που κρατώ σαν στίχο
στη μνήμη της σκέψης μου.
Δακρύζω κι ας κλείνω
σφιχτά τα μάτια..
Σκέφτομαι να σου γράψω
ένα γράμμα..μα τι να σου πω.
Για το χάδι που γύρευα..
κι έγινε ερημιά Χριστουγεννιάτικη;
Για το μαράζι της καρδιάς..
που απέμεινε χωρίς
γιορτινή λάμψη;
Για τα αισθήματα..
που παλεύω να σκεπάσω
με τις χρυσές κορδέλες;
Στα κόκκινα αλεξανδρινά λουλούδια
κρύβω τη ματωμένη πληγή
της ψυχής μου.
Έναν ύμνο λαχταρώ
να ζωντανέψει την καρδιά μου.
Μια γλυκιά καμπάνα
να ηχήσει και να με πλημμυρίσει
με την αγάπη του
ένας άγγελος με ζεστή φωνή.
Ίσως..ένα λαμπερό, γιορτινό
βλέμμα σου να ανοίξει
και πάλι το παραθύρι
της σκλαβωμένης μου ελπίδας.
Και,ποιος ξέρει..
αν το ουράνιο τόξο της αγάπης σου,
σκορπίσει τη θλίψη
μιας αλλοπαρμένης..και
της χαρίσει ξανά το φως
του έρωτα στην καρδιά της.
©️18/12/2023
Αναστασία Γεωργακοπούλου- αιώνια ονειροπόλα
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα