Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Κρατιέμαι…
σφίγγω τις παλάμες
τις ματώνω
τις τιμωρώ,
συνεχίζω ψύχραιμη
τον άχαρο χορό αξιοπρέπειας.
Μια υπάκουη θυγατέρα
που ντύθηκε νύφη και μητέρα
που τσαλακώνει
κάθε τρελό όνειρο,
που εξαγριώνει
θεριστές και θηριοδαμαστές
αυτού του βρώμικου τσίρκου.
Στην ουρά
πίσω από τους χιμπατζήδες,
μια κανάτα βρώμικο νερό
μια γαβάθα αποξηραμένο φαγητό,
η αμοιβή
η εξέλιξή μου.
Μην αντιδράς γελωτοποιέ
Ποτίζω τον κήπο της ζωής
με στάλες αίμα,
υπενθυμίζοντας ποια είμαι,
γιατί ζωγραφίζω στο χώμα
φτερωτά φιλιά.
Κάθε πρωί ανακαλύπτω
νέα λαγούμια τρωκτικών.
Κάθε βράδυ
αποκοιμιέμαι στο χώμα
με την ευχή
ν΄ αγκαλιάσεις τα όνειρά μου.
Ένας φονιάς – κλόουν
που αρνείται
να πλύνει το πρόσωπο,
ενώ γδέρνει τα χέρια
που δεν τολμούν
να μ΄ αγγίξουν.
Άκου τη νύχτα
ψιθυρίζει
‘Το Τσίρκο φαλιρίζει…’
©2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
