Πεζο-ποίημα – Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ (πρώτο μέρος)

Πεζο-ποίημα

Περιηγήθηκες στον κόσμο του φωτός
στην απατηλή λάμψη χρυσών μανδαρίνων,
κλόουν, γελωτοποιών, κομπάρσων,
μιας εμβόλιμη πράξης, φωτεινής ουτοπίας,
πριν κλείσει οριστικά η αυλαία,
μιας παράστασης, ανηλεότητας του πρόσκαιρου…
Το λευκό πουλί της νιότης,
με τα κέρινα φτερά,
σχίζει μ’ αδημονία τους ουράνιους θόλους,
τάζοντάς σου, σαγηνευτικούς παραδείσους,
αστείρευτες πηγές, αστήριχτων ελπίδων,
γυάλινη αρχιτεκτονική ονείρων…
Μέχρι που έρχεται το μαύρο πουλί,
να διεκδικήσει τους αιθέρες,
επιβεβαιώνοντας τη λανθάνουσα αβεβαιότητα,
της ματαίωσης των ελπίδων σου…
Το καταλάβαινες ήδη, το ήξερες…
Όταν είδες τις πρώτες τούφες,
των πυκνών σου μαλλιών,
απομεινάρια μιας αλαβάστρινης βούρτσας…
Όταν τύλιξες, σφιχτοδεμένα, ένα κόκκινο σάλι,
στα οστά του κρανίου σου,
νιώθοντας, πως το αίμα, πάλλεται έξω απ’ αυτό,
αντικρύζοντας τις πρώτες ρυτίδες,
του σπαραγμένου βλέμματός σου,
στα θραύσματα, του γυάλινου θηριοτροφείου, των ονείρων σου…
Δεν ωφελεί να το αρνείσαι,
ούτως ή άλλως, ο κόσμος του φωτός,
πάσχει από αδυναμία διακριτικότητας…
Λανθάνουσες επιθυμίες,
που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ,
γι’ αυτό και απέμειναν λανθάνουσες…
Ευδιάκριτες ατέλειες,
οι αποτυχίες, που στιγμάτισαν τη ζωή σου,
εκτεθειμένες στην κοινή θέα, μιας εποχής,
που ανέχεται μόνο,
τις καλοστιλβωμένες, πρωτόγονες χυδαιότητες
των επιτυχημένων…
Δυο δυνατά μπράτσα,
σε σέρνουν άγαρμπα,
κι εσύ, μια αδύναμη φιγούρα,
πνιγηρής αυτολύπησης,
αναγκάζεσαι να καθίσεις σε μια καρέκλα, χαμογελώντας,
την ώρα, που ένας φακός, αποτυπώνει ανελέητα, σε γκρο-πλαν,
όλη την τραγικότητα του προσώπου σου…
Εκλιπαρείς για έλεος θάμπους,
εκφράζεις ευσεβείς πόθους ημίφωτους…
Σε παρακάμπτει μια φωτεινή αδιακρισία…
Κυρτώνεις τους ώμους,
σιωπηλός μάρτυς, της αδιαπραγμάτευτης θέασης,
μιας μάταιης πορείας ζωής…
Στο περιδινούμενο συρμάτινο κλουβί των νεύρων σου,
τα δυο δίδυμα θηρία,
ο φόβος και η φυγή,
κυνηγιούνται δαγκώνοντας το ένα την ουρά του άλλου…
Νιώθεις παγιδευμένος…
Το μόνο που θέλεις, είναι να ξεφύγεις…
Απλώνεις τα χέρια σου, σαν φτερούγες,
πληγωμένου πουλιού, που ζητάει βοήθεια…
Απουσία ελέους…………
Κανείς…………

(συνεχίζεται)

©2025 Φωτεινή Μανούση
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα