Ποίηση – Α γ ω ν ί α –

Ποιητικό παραμύθι

Αγωνία…
Οργώνοντας την πεδιάδα του πολέμου
πιθαμή προς πιθαμή,
σκάβοντας την ιερή γη, σ΄αναζητώ…
Ανασαίνω με την αγωνία
να μου τρυπάει σαν κεντρί την καρδιά.
Τίποτα ικανό να με σταματήσει
Τίποτα ικανό να με λυγίσει… αρκεί να είσαι καλά…
Να ξαναδώ αυτά τα μάτια που χάραξαν τη ματιά μου.
Να ξαναγγίξω τα χείλη που ζωγράφισαν στην καρδιά μου.
Ένας άγγελος ντυμένος πολεμιστής
για χάρη της τιμής.
Σάρκες πληγωμένες
που εμποδίζουν τα βήματά μου,
βυθισμένες στο αίμα και τη λάσπη της οργής
και εγώ ένας πεισματάρης ‘γεωργός’
που ψιθυρίζω στον θάνατο πως θα σε βρω.
Γύρω μου απομεινάρια μιας απάνθρωπης καταστροφής
μα η σκέψη μόνιμα καρφιτσωμένη στο φιλί
που μου έδωσες με τη διαταγή
‘Να γυρίσεις κοντά μου… ότι και αν συμβεί…’
Έρχομαι χαρά μου…. έρχομαι…
Μείνε ζωντανή, μείνε κοντά μου
Μείνε σ΄αυτόν τον βρώμικο κόσμο που θυσίασε την αγάπη
για μια χρυσή πανοπλία
και ένα λαβωμένο λάβαρο… πλέον δίχως τιμή…

©️2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα