Ποίηση – Αναμμένα κεριά της προσμονής –

Ποίημα

Σαν τις νύχτες
που μοσχοβολάνε λιβάνι και γιασεμί
βγαλμένες από της ψυχής μου τους βυθούς,
νύχτες σκοτεινές στου κουρνιαχτού το χρώμα.
Σαν την αγάπη
που σκιρτά στο θρόισμα των αναμνήσεων
πνιχτός λυγμός του κοριτσιού,
μια νύχτα που φύσαγε διαολεμένα ο άνεμος.
Σαν το φεγγάρι
που βουλιάζει στη σιωπή των βρεγμένων δρόμων,
αινιγματική βροχή… χωρίς νερό… βροχή της ψυχής.
Ντύθηκα τις σιωπές μου κατάσαρκα
σε σάρκες αιμάσσουσες από το άγγιγμα της παπαρούνας
κι ένιωσα τα νυχτωμένα μάτια σου
να ραγίζουν θρύψαλα ευτυχίας,
κρύα βρύα οι βλεφαρίδες,
τούτη την παραλυτική ώρα
Κι έσβησαν τα κεριά τ΄αναμμένα
της προσμονής τούτο το βράδυ.
Είμαστε τα απομεινάρια καταιγίδων
ξερά κλαριά παγωμένα στο χρόνο,
μια στιγμούλα της μαγείας που αφήσαμε να φύγει.

©2023 Χρυσαυγή Τούμπα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια