Ποίηση – Ε κ ε ί –

Ποίημα

Θα είμαι εκεί
που το φως γεννιέται και πεθαίνει.
Σ’ ένα κομμάτι ουρανό.
Θα είμαι στην κόψη του ξυραφιού
να ισορροπώ.
Θα είμαι
μπροστά σε υψωμένους τοίχους
τον δρόμο να δω.
Αμετακίνητη
πάνω σε νερό θα είμαι
σε μαύρο ωκεανό.
Σ’ ένα σταματημένο τρένο
πριν φτάσει στο σταθμό
στην άκρη της κλωστής
κρατιέμαι
πριν πέσω στον γκρεμό.
Όπου οι σκέψεις τραγουδούν
τα βράδια
εκεί θα είμαι εγώ.
Τις ρίζες μου που είναι
να βρω πια δεν μπορώ.

©2024 Amalia Kentrou
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Από την ποιητική μου συλλογή
” Συνειδητά “