Ποίημα
Στέρεες διαδρομές σε κυκλώνουν
από παντού.
Στείρες κι αυτές ακόμα οι εμπνεύσεις σου,
βάζουν συρματοπλέγματα που ματώνουν,
ανέκφραστες πλοκές στο νου σου.
Ψυχές δίχως σώματα.
Πλέκοντας ασύμφωνες κραυγές,
απλώνεις τα χέρια σου, ζητώντας
να λυτρωθείς από Κέρβερους,
και να εισέλθεις στα σκοτεινά σοκάκια του Άδη.
Να σωθείς εσύ, γιατί μπορείς.
Πόλεμος στο σώμα σου.
Χωρίς πανοπλίες πολεμάς,
γυμνή όπως πάντα, αφέθηκες
για το μεγάλο παράδεισο των σκιών.
Φίλησε τα λόγια,
που σαν κεραυνοί πέταξαν
στον μεγάλο ουρανό
και ξανά ντύσε το κορμί σου
με ελπίδα…
©2024 Σταύρος Μαυράκης
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Πολύ δυνατό κείμενο. Μπράβο