Ποίημα
Πάντα κάτι μένει….
Μην πετάς στα αστέρια
Μην πετάς.
Θέλει καλοκαίρια ο έρωτας.
Μα εχει τρικυμίες και βροχές.
Σφάλματα κι αρχές.
Μην πετάς στα αστέρια
του ουρανού.
Άνοιξε τα σύνορα του νου
κι άσε την καρδιά
να σου μιλά
που δεν λέει πολλά.
Με μεθας
σαν γλυκό κρασί.
Όπως μόνο εσύ
ξέρεις να γελάς
Πάντα κάτι μένει.
Δυο γνωστοί δυο ξένοι.
Ποιος κρατά απ’ όλους το κλειδί
Ποιος μπορεί να ανοίξει
και να τ αποδείξει.
Πως υπάρχει αγάπη δηλαδή .
Τα μάτια κλείνω και σε βλέπω γυμνή .
Το στόμα ανοίγω μα δεν βγαίνει η φωνή.
Χτυπά η καρδιά μου σε σταθμούς λαϊκούς
Όμως δεν ξέρω… μ΄ακούς;
Μην πετάς στα αστέρια
Μην πετάς.
Πάνω στην αλήθεια να πατάς.
Βάσανο η αναγκη στα κορμιά
κι η ντροπή ζημιά.
Μην πετάς
Στο τσάμπα τα ψιλά.
Άκου τη ζωή ξέρει πολλά.
Και μην απαντήσεις αν σου πουν
πόσο σ’ αγαπούν….
©️2024 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος * Στιχουργός * Ποιητής

Υπεροχο