Σκέψεις . . .
Κάθε που ανοίγει ο αέρας το παράθυρο, πετάγεται στο δρόμο κι ένα μου όνειρο,
αρπάζει λίγο χρυσαφί του φθινοπώρου και γυαλίζει τα σκονισμένα φύλλα.
Γαντζώνεται ευθύς η ελπίδα μου σε ένα ξεραμένο φύλλο αγκαλιάς, το οποίο αρέσκεται στους ιλίγγους
που κάνουν υποφερτή τη σωματική φθορά και περιφρονούν τη γοητευτική στειρότητα των πραγμάτων.
Έπειτα, πιο ανάλαφρο από τον αιθέρα, σιγοφεύγει μέσα απ’ τους μουσκεμένους αγέρες,
ακουμπά πάνω στον ερωτευμένο χρόνο, κρατώντας στα χέρια του μισοτελειωμένη την προσευχή μου.
Κουβέντες αγάπης, με τυφλά δάχτυλα βροχής να αφήσει στου προσώπου σου το δέρμα
κι έτσι απλά τόσο κοντά σου να΄μαι.
Τόσο κοντά!
©2023 Ναϊάδα Αίγλη
Αρθρογράφος – Συγγραφέας

Υπέροχο κείμενο!!! Τόσο καταπληκτικος τρόπος έκφρασης!!!