Σκέψεις
Βότσαλα αναμνήσεις ταξιδεύουν στο κύμα
και καθώς σκόρπια ξεβράζονται στον απέναντι γιαλό,
κάποιο χέρι θα φυλάξει το μυστικό τους με αύρα ιωδίου,
να γιατρεύονται πολύχρωμοι έρωτες ξεχασμένοι σε κόκκινα δειλινά,
αγρυπνώντας με ξενύχτισσες σιωπές,
σβήνοντας αντίο σε ανάσες καπνού
στα θολά φανάρια των υπόγειων μπαρ.
Ακριβό το φιλοδώρημα στον χρόνο,
κερνώντας θύμηση των παγωμένων δρόμων,
που οι πεταλούδες ξεψυχούν,
ξεγελασμένες από τις ψυχρές επιφάνειες εύτηκτων κρυστάλλων.
Κι όλα φιλιώνουν και ησυχάζουν,
σε ανατολές ερωτευμένες μ’ αλλιώτική ματιά αγκαλιάζοντας
ό,τι ήταν κρυμμένο μέσα μου και φοβόταν το σκοτάδι,
ν’ ανάβει η ελπίδα του αύριο,
που ποτέ δε φαντάστηκα πόσο πολύ μου μοιάζει.
©️2026 Nancy Rosered
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
