Βιβλίο απόσπασμα – Μέρος δέκατο πέμπτο …
Οι Άγγελοι 1985
Ο Νίκος είχε ενθουσιαστεί πολύ με τις δυνάμεις της Ηρώς στο δωμάτιο της αυτοσυγκέντρωσης καθόταν κάθε μέρα η Ηρώ με πολλές ερωτήσεις πάντα . Παραμονή Μεγάλης εορτής πήγαν για καφέ στον Νίκο ήταν Κυριακή πρωί μπήκε η Ηρώ μέσα στο δωματιάκι, κλείδωσε άναψε το κεράκι της έκανε την προσευχή της καθώς έκλεισε τα μάτια να συγκεντρωθεί μέσα στο σκοτάδι, ένα πολύ δυνατό φως στον τοίχο την τρόμαξε …
Μια μορφή μέσα σε χρώματα χρυσού με φτερά , ένα πανέμορφο παλικάρι την κοιτούσε, στα χέρια του κρατούσε ένα δόρυ που στην άκρη του έβγαιναν λάμψεις. Φοβήθηκε η Ηρώ νόμιζε ότι έφτασε το τέλος της, μα όχι δεν ήταν η ώρα ακόμα , της χαμογελούσε μόνο .
«Ηρώ πιστεύεις στον Θεό ;» έγνεψε ένα ναι με δάκρυα στα μάτια της.
«Μη φοβάσαι έχω εντολή να σε πάρω για λίγο»
«Μα ποιος είσαι ;» σαστισμένη και να τρέμει η Ηρώ .
«Ξέρεις ποιος είμαι, έλα» αμέσως η Ηρώ άρχισε να αιωρείται μόνο που τώρα την κρατούσε ο άγγελος από το χέρι …. ήξερε πως ήταν ξύπνιά μα δε μπορούσε να αντιδράσει …. κοιτούσε όλο περιέργεια γύρο της σε μια στιγμή μέσα σε σύννεφά σταμάτησαν μπροστά σε μια τεράστια πόρτα εκεί ήταν ένας άλλος άγγελος με φορεσιά σε πράσινο χρώμα …
Ο Μιχαήλ του έκανε νόημα ν΄ανοίξει. Αυτό που αντίκρισαν τα μάτια τις ήταν κάτι που ούτε καν είχε φανταστεί η σκεφτεί σε όλη τη ζωή της.
«Ουρές από ανθρώπινες ψυχές να περιμένουν να΄ρθει η σειρά τους στο κέντρο μια πηγή σαν ένα σιντριβάνι γύρω από εκεί άγγελοι να τους πηγαίνουν στην πηγή και όταν πέρναγαν μέσα από το νερό αυτό, από εκεί έβγαιναν με φορεσιές σε διαφορά χρώματα μετά έλαμπαν γαλάζιο, κίτρινο, πράσινο, μωβ»
Η αύρα τους τώρα μόνο φαινόταν λαμπερή, καθώς ο Μιχαήλ την έπιασε πάλι βρέθηκαν αλλού. Σε μια τεράστια σκάλα μπροστά της που μικρά χιλιάδες αγγελάκια έψελναν.
Ο Μιχαήλ της έκανε νόημα ν΄ανέβει τα σκαλιά, μα πως από την υπεροχή εικόνα που έβλεπε έκλαιγε η ψαλμωδία αυτή την είχε συνεπάρει τελείως , τα μικρά φωτεινά προσωπάκια τους οι τόσο μελωδικές φωνές σαν σειρήνες την συνεπήραν … Έδωσε δύναμη να ανέβει τα σκαλιά που το τέλος τους δεν φαινόταν σε μια στιγμή είδε κάτι που την έκανε να πέσει στα γόνατα.
«Ένας θρόνος και καθόταν η Παναγιά μπροστά της» δεν τολμούσε να κοιτάξει άλλο είχε σκύψει και αναφιλητά να βγαίνουν μέσα από την καρδιά της, ζητούσε συχώρεση αν είχε κάνει αμαρτία όσο ζούσε
« νόμιζε ότι είχε πεθάνει τώρα» η ψαλμωδία συνεχίζονταν η Παναγιά της μίλησε ξαφνικά.
«Εγώ είπα να σε φέρουν εδώ Ηρώ να ξέρεις είμαι πάντα κοντά σου ότι με χρειαστείς, να ξέρεις ότι περνάς υπάρχει λόγος θα προφέρεις πάντα μην φοβάσαι μόνο πίστευε σε ότι κάνεις»
Σήκωσε τα μάτια να τη δει, μα έλαμπε τόσο πολύ που το πρόσωπο δεν το διέκρινε τώρα τα μάτια της έτρεχαν συνέχεια καυτά δάκρια ανακούφισης η λύτρωσης, ενώ μέσα της τώρα αισθανόταν μια γαλήνη …
«Μπορώ να μείνω εδώ;» ρώτησε η Ηρώ.
«Όχι ακόμα»
Και ξαφνικά τραντάχτηκε το σώμα της ήταν μουδιασμένη ολόκληρη δεν ήξερε καν πόση ώρα ήταν καθιστή ,οι φωνές του Νίκου και του Σταύρου την επανάφεραν απότομα. Είχαν ανησυχήσει πολύ πρώτη φορά που η Ηρώ ήταν μέσα μια ολόκληρη ώρα …
Με το ζόρι σηκώθηκε να τους ανοίξει .
Όλο τη ρωτούσαν τι έβλεπε τόση ώρα αυτή είπε πολύ λίγα και όχι την πραγματικότητα, μόνο για τον Μιχαήλ τους είπε.
Ο Νίκος συγκλονίστηκε μόλις άκουσε ότι είδε τον Αρχάγγελο έτσι αρχίσαν οι ερωτήσεις τη φορούσε, πως ήταν και ποια μέρα θα τον καλούσε όλα αυτά να τα γραφεί με λεπτομέρεια, τι ώρα θα έκανε την επίκληση προς αυτόν και άλλα πολλά … Έφτασε μεσημέρι σηκώθηκαν να φύγουν μα στο αμάξι η Ηρώ έκλαιγε συνέχεια. Ακόμα δεν μπορούσε να το πιστέψει αυτό που έγινε το βασικό της ερώτημα.
«Γιατί σε εμένα; Ποια είμαι εγώ;» το δέος που την είχε κυριεύσει δεν ήταν εύκολο ακόμα να το συνειδητοποιήσει, τις εικόνες που αντίκρισε, ακόμα στα αυτιά τις οι γλυκιά μουσική αντηχούσε.
«Ηρώ εδώ και πόση ώρα κλαις μπορείς σε παρακαλώ να σταματήσεις, μήπως θες να μου πεις αν έγινε και κάτι άλλο;»
«Ναι θα στα πω κουβέντα σε κανένα όμως, έχω τον λόγο σου»
Αντί να πάνε σπίτι την πήγε κοντά σε μια παραλία, άναψαν από ένα τσιγάρο η Ηρώ άρχισε να του εξιστορεί τι είχε γίνει πραγματικά, τα δάκρυα να μην σταματούν μετά από λίγο πήραν τα δάκρυα και τον Σταύρο…
«ήταν τόσο πολύ συγκινητική, η στιγμή αυτή, όπως και η Ηρώ «να ακούσει και να δει την Παναγία;»
Αναρωτιόταν ο Σταύρος γιατί την Ηρώ;
«Μα την είδα ολοζώντανη Παναγία μου μεγάλη η χάρη σου» μετά από αυτό το ταξίδι όλα είχαν άλλη υπόσταση στα μάτια της, ως και ο θάνατος δεν την τρόμαζε.
«Κάποτε όλοι πεθαίνουμε το είχε αποδεχτή, έπρεπε να πορευτεί με αυτή την δύναμη μαζί ! Ίσως ήταν η ευκαιρία της ψυχής της η, η κατάρα της αυτή; Ποιος ξέρει;»
Τότε άρχισε πάλι η ανάκριση από τον Σταύρο, δυο ώρες και μίλαγαν ακόμα μετά πήγαν στο σπίτι επιτέλους ξάπλωσε λίγο να ξεκουραστεί, ήταν λες και δούλευε δυο μέρες συνέχεια …
©2023 Αναστασία Βάττη
Αρθρογράφος – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα