Ποίηση – ΧΑΘΗΚΑΜΕ –

Ποίηση

Χαθήκαμε…
Έτσι, απλά…
Χαθήκαμε…
Περιμένοντας…
Γυρνώντας…
Γελώντας…
Γυρεύοντας…
Μετρώντας ,χαοτικά διαστήματα με αυταπάτες…
Μετρώντας, το ύψος μας, σε ανακλάσεις βιτρινών..
Μετρώντας, σιωπές, άηχων τηλεφώνων…
Μετρώντας, αναιρέσεις παρορμήσεων…
Μετρώντας, σελίδες υποσχέσεων,
σαν υποσχετικέ επιταγές…
Χαθήκαμε…
Μετρώντας… Αναμονές… αφίξεις… εκρήξεις…
νευρωτικές διαδρομές, συφιλιδικής πορείας…
Χαθήκαμε, μετρώντας…
Τι ;… Προς τι ;… Γιατί ;…
Φόβος απόρριψης ?…
Επίδειξη, επιτηδευμένης αδιαφορίας ;…
Μεταδιδόμενες, επιθέσεις εγωκεντρισμού ;…
Όλα, μια εκδιδόμενη, ειρωνική ανασφάλεια…
Χαθήκαμε…
Κι οι νευρικέ ίνες, των άδειων χεριών μας,
λύπες, που δεν θέλουν να μετρηθούν…
Έτσι, δεν μετράμε πια, τίποτε…
Δεν πειράζει…
Μετράνε για μας, οι λεπτοδείκτες,
νεκρές στιγμές, σε ρήγματα χρόνου…
Ιστορίες, δαχτυλιδιών καπνού,
αμέτρητων τσιγάρων, ευρείας κατανάλωσης…
Μα, τι ήθελες, επιτέλους ;…
Μήπως ,είχες την απαίτηση,
να παίξω το δικό σου ρόλο ;…
Δεν θυμάσαι ;…
Στο είχα πει…
Πως η ζωή, είναι μια κωμωδία παρεξηγήσεων…
Μεγάλη οθόνη, εικονικής πραγματικότητας…
Μικρό χρονικό τρέλας…
Χρόνος αποθεραπείας ;…
Αορίστως, μηδενικός…
Σαφώς, αορίστως μηδενικός…

©2024 Φωτεινή Μανούση
πνευματικά δικαιώματα διατηρούνται
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα