Ποίηση – Δυο κύκνοι εμείς. . . –

Ποίημα

Άρχή καμέ ο αργαλειός
τση σκέψης μου και φαίνει
Στημόνι πήρε απ’ της καρδιάς
την κόκκινη ανέμη !

Απανωτές οι σαϊτιές
περνούνε το υφάδι
Κι κάθε μία τση απού περνά
δίνει μου κι ένα χάδι !

Υφαίνει ο νους μου ολημερίς
κι άρχιξε να νυχτώνει
Έσιαξε ολομέταξο
κι ονειρικό σεντόνι !

Με παραστάσεις ζωντανές
η μία σιμά στην άλλη
Όσες στιγμές εδιάβηκα
στην ε δική σου αγκάλη

Θεέ μου και πόση ομορφιά
απάνω ντου την’ έχει
Άλογο μαύρο ατίθασο
σε δάσος μέσα τρέχει !

Στη σέλα ντου εβρίσκομαι
σφιχταγκαλιά μαζί σου
Όφου και πόση ζεστασά
έβγαζε το κορμί σου !

Δίπλα θωρώ κακοκαιρία
θάλασσα ανταριασμένη
Μα σε φιλώ και με φιλείς
κι ουρανιό τόξο βγαίνει !

Μια καλύβα στο βουνό
σκοτίδι κι όξω χιόνι
Πορίζει η αγάπη μας
και με την μιά το λιώνει!

Μια φεγγαρόλουστη βραδιά
μια λίμνη μαγεμένη
Δύο κύκνοι εμείς χορεύαμε
τρελά ερωτευμένοι !

Και το φεγγάρι συντροφιά
χαίρεται στην χαρά μας
Ολολαμπρο εφώτιζε
τα κάτασπρα φτερά μας

Υφαίνει ο νους μου ολημερίς
κι άρχιξε να νυχτώνει
Στο κτένι εμαγκάνισα
τη χέρα και ματώνει…

Θεέ μου τα πόσα χρώματα
η αγάπη μας που έχει…
Το μεταξένιο υφαντό
δάκρυ καυτό μου, βρέχει!

Ωριόπλουμες μου θύμησες
ότι αγαπώ, το χάνω
Σκεπάστε με να κοιμηθώ
στο στήθος της απάνω…

Σκεπάστε με να κοιμηθώ
στο όνειρο να την φέρω…
Να την περάσω την νυχτιά
δίχως να υποφέρω…

©2024 𝓝𝓲𝓴𝓲𝓯𝓸𝓻𝓸𝓼 𝓟𝓮𝓽𝓻𝓸𝓾𝓵𝓪𝓴𝓲𝓼
Αρθρογράφος – Ποιητής