Ποίηση – Στο σκαλοπάτι της αναμονής . . . –

Ποίημα

Πάλιν στο σπίτι μου γυρνώ,
το βρήκα κλειδωμένο,
γύρω του τείχη α ψηλά,
νάναι περιτριγυρισμένο.
Μούδιασε όλο το κορμί,
και η ψυχή ραγίζει,
το σπίτι που γεννήθηκα,
τώρα άλλος το ρίζει.
Πρόσβαση από πουθενά,
κλειδιά και τσακροκλείδια,
το σπίτι άλλος κατοικεί,
μας πέψαν στα τσακίδια.
Το εξωπόρτι έσπρωξα,
διπλά ασφαλισμένο,
μέσα να μπείς αδύνατον,
φωνάζει σκλαβωμένο.
Ακούω το μοιρολόϊ του,
να σιγοψιθυρίζει,
νοιώθω βαθειά μέσ’ τη ψυχή,
τα πάντα να μου θυμίζει.
Στο σκαλοπάτι έκατσα,
δεξιά ,ζερβά κοιτάζω,
γλυκόπικρη η γεύση μου,
αρχίζω και τρομάζω.
Πενήντα χρόνια πέρασαν,
και πάντα συγκινούμαι,
το σπίτι που γεννήθηκα,
ποτέ δεν τ’ απαρνιούμαι.

©️2024 Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια