Ποίημα
Παντού τα αποτυπώματά σου
και η μοναξιά που κραυγάζει
θέλοντας να κάνει γνωστό το στίγμα της
καθώς ο αέρας μπαίνει από το σπασμένο τζάμι
η σιωπή κυλάει στις φλέβες σου
και ο κόσμος γύρω ησυχάζει.
Δεν έχει ακόμη στεγνώσει το ίχνος
από τα βήματα ιοβόλων λέξεων
ψιθυριστά τα λόγια σου
παγωμένες λέξεις αναβλύζουν
ολοκληρώνουν την απουσία σου
σε κενά πλέον χαρακώματα
και ερειπωμένες επάλξεις
στα πεδία ανολοκλήρωτων μαχών.
Προσπαθείς να αποτυπώσεις
τις άχρωμες στιγμές του παρελθόντος
πάνω σε καμβά ακουμπισμένο
σε κύματα γλαφυρών αναμνήσεων
κλυδωνιζόμενο και ανοχύρωτο
δίνοντας την εντύπωση
πως προσπερνώντας τις υπεκφυγές
οδεύεις ακολουθώντας τις εκτροπές
παραχαραγμένων δεδομένων.
Οι σκέψεις σου χαραγμένες με ανεξίτηλη μελάνη
σε ασπρόμαυρες σελίδες
από εποχές που αποχώρησαν
δεν διαφέρουν από άλλες
που έμειναν ξεχασμένες
στον πάτο του σεντουκιού
κρυμμένες μαζί με τα συναισθήματα
που θολώνουν το μυαλό
αδυνατώντας να πιστέψεις
πως τίποτε δεν τελειώνει
ακολουθώντας την αέναη κίνηση του χρόνου
και τον παροδικό εγκλεισμό
διφορούμενων αντεγκλήσεων
στους παραχαραγμένους ορίζοντες.
©2025 Δημήτριος Παπαλιάς
Αρθρογράφος * Λογοτέχνης
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα