Οι Ψίθυροι μου στο Σκοτάδι – Ά ψ υ χ ο ς –

Οι Ψίθυροι μου στο Σκοτάδι

Ακόμη ένα βράδυ καίγομαι…
Κουρνιάζοντας σε μια γωνιά
μην ενοχλήσω τα φαντάσματα
που αποφάσισαν να γιορτάσουν την ήττα μου,
Παρακολουθώ σουαρέ της τρέλας
σχεδόν χωρίς ανάσα…

Αναμνήσεις που ξεθάφτηκαν βιαστικά
απλώς για να με υποβάλουν
σε μια αβάσταχτη αγρυπνία.
Ποικίλες φιγούρες,
που κατάφεραν να νικήσουν τον χρόνο
-να διατηρήσουν την ομορφιά της νιότης-
απόψε μου επιδεικνύουν
τι δεν τόλμησα να γευτώ,
ν΄αγγίξω, να μυρίσω…

Τιμωρημένος,
από μια στρατιά ψυχών
που ήρθαν στη ζωή μου ν΄ αγαπηθούν,
μα εγώ ο ανόητος τις πλήγωσα βαθιά
μ΄αυτόν τον αναιδή – ψυχρό εγωισμό,
που απόψε πληρώνει ακριβά το τίμημα.
Δεν ξέρω
αν είναι η μετάνοια ή η αυτολύπηση
που έχει μουδιάσει τα πόδια,
μετά από τα δυο χείλη
που ακόμη δεν τολμούν
να ικετεύσουν για συγχώρεση.

Εσύ;
Άραγε, εσύ θα με συγχωρέσεις;

Στέκεσαι πάντα ακίνητη
-μόλις δυο βήματα μακριά μου-
κάτω από τη βροχή.
Ατρόμητη
με μια αδίστακτη σιγουριά
που με ισοπεδώνει.
Αν ήξερες πόσο δυνατή φαντάζεις στα μάτια μου
θα με λυπόσουν…

Μαστιγώνω τα δυο μου χείλη
για να πειθαρχήσουν και να εξομολογηθούν
αυτό το φοβισμένο ‘Σ΄αγαπώ’
που πάντα περιμένεις
και πάντα διστάζω να ελευθερώσω…

Ποιός ελεήμων Θεός
να με παρηγορήσει,
όταν όλοι
έχουν προσκυνήσει στα πόδια σου;

Κι όμως…
αν αγάπησα στη ζωή μου,
αν υποδουλώθηκα σ΄έναν αλύγιστο αφέντη
ήταν μονάχα η ψυχή σου.

Φοβάμαι
Δίχως εσένα… πάντα άψυχος…

©2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα