Ποίημα
Πολλά δέχεται η ψυχή,
μέσα της και βαραίνει,
στοιβάζονται μέσα βαθειά,
χαρά ,πίκρα χορταίνει.
Κάνει την διαλογή,
βλέπει τι να πετάξει,
όσα γουστάρει κι αγαπά,
τα βάζει σε μιά τάξη.
Άσκοπα χωρίς ουσία,
ποτέ της δεν κρατά,
τα ρίχνει στο ποτάμι,
κι αυτό κατρακυλά.
Είναι όμως κάτι άλλα,
πολύ ξεχωριστά,
γαντζώνουν στη ψυχή μας,
με τίποτε δεν τα ξεκολλά.
Μοναδικά μέσ’ τη ζωή,
όσα την ψυχή αγγίζουν,
στο βάθος πάντα κρύβονται,
στιγμές πάντα θυμίζουν.
Σαν έρχονται οι θύμισες,
κι αυτά αναθυμιάζουν,
τα δάκρυα ξεχειλίζουνε,
και στάλα στάλα στάζουν.
Ότι αγγίζει την ψυχή,
εκεί για πάντα μένει,
βουλιάζουνε μέσα βαθειά,
με τίποτα δεν βγαίνει.
©2026 Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
