Ποίηση – Α Γ Α Π Η –

Ποίημα

Αγάπη μου’χες τάξει τ’αστέρια
φιλιά, σε καυτά καλοκαίρια
να πετάω ψηλά σε αθώρητους κόσμους
της ψυχής μου να γράφω τους δρόμους.
Σαν αέρας, όταν φεύγω, λυπάμαι
και σαν αύρα ,όταν μένω, φοβάμαι
αγάπη μου, ποιος τάχα σε φτάνει
τους ανέμους με κάβους, να πιάνει.

Θυμάμαι της αυγής το άλικο χρώμα
στιγμές, που σωπαίνουν σ’ ανύποπτη ώρα
για σένα η βροχή στους ωραίους λειμώνες
για μένα στο τζάμι μαργαρίτες κλαμένες
Είναι ακόμη, που ο κόσμος δεν ξέρει
τι είναι αυτό, που τον νου του γητεύει
διαμαντάκι κρυφό στην ματιά σου
σαν ποτάμι βαθύ, που μου μοιάζει.

Θυμάμαι το γέλιο του ήλιου σε χάση
σ’ αγαπώ, ξεχασμένα στης γαρδένιας το τάσι
για μένα, η φυγή του χρόνου σημάδι
για σένα της μοίρας το χάδι ησυχάζει

Μα εγώ σου μιλώ στ’ όνειρά μου
τις νύχτες, που φορώ τ’ άρωμά σου
σαν ρούχο στην γκρι μοναξιά μου
να’χω μπλε ουρανούς συντροφιά μου.

©2026 Nancy Rosered
Αρθρογράφος * Ποιήτρια