You are currently viewing Ποίηση – ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΡΙΝΟΣ –

Ποίηση – ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΡΙΝΟΣ –

Ποίημα

Με μαύρα σύννεφα ο ουρανός πυκνώνει
και οι ψυχές που διψασμένες μένουν,
εκλιπαρούν νερό που θ’ ανυψώνει,
ανάσες τους που αργοπεθαίνουν.

Μα χάρη δε τους κάνει ούτε εκείνος,
που έτσι ξαφνικά τ’ απομακρύνει.
Κάθε δροσοσταλίδα χαμένος κρίνος,
που πέφτει σ’ ερημιές και φθίνει.

Ατάραχη και η φωνή του ανέμου,
που απέθετε τη λησμοσύνη.
Κι ούτε σημάδι μετάνοιας θεέ μου,
παρά μονάχα αγνωμοσύνη.

Απανταχού απελπισία και θρήνος,
που από καιρό μάζευε βάθος.
Να αιωρείται ένα γιατί και τίνος
ήταν το φταίξιμο, γι΄αυτό το λάθος.

©2026 Δώρα Ζαχαροπούλου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια

Δώρα Ζαχαροπούλου

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ - ΠΟΙΗΤΡΙΑ - Η Δώρα Ζαχαροπούλου γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1968 στους Αγίους Αναργύρους Αττικής, με καταγωγή από την Πελοπόννησο. Είναι απόφοιτη Επαγγελματικού Λυκείου, του τμήματος Διοίκησης υπαλλήλων γραφείου. Παρακολούθησε σεμινάρια Καλών και γραφικών τεχνών και είναι μητέρα δύο κοριτσιών. Η ζωγραφική και η ποίηση αποτελούν το καταφύγιό της. Όπως αναφέρει και η ίδια, ο ζωγραφικός πίνακας (απτός), είναι ένα εικονικό ποίημα και το ποίημα είναι ένας ζωγραφικός πίνακας ( νοητικός), υποστηρίζοντας μ αυτόν τον τρόπο, την άμεση σχέση μεταξύ τους και τον σημαντικό ρόλο που παίζουν έως σήμερα στην ζωή της. Συμμετείχε συνολικά με εξήντα ποιήματά της στα Ανθολόγια: Ποιητών Σταχυολογήματα, στο Επετειακό Ανθολόγιο Εκατό χρόνια Σμύρνη, αφιέρωμα στην γυναίκα, Femina, Οι τελευταίες των ρομαντικών, Ελευθέριες τέχνες, Λογοτεχνικά μονοπάτια, Ερωτικόν Πάνθεον, Στα ίχνη των καταραμένων ποιητών, Αθέατες φωνές, στην Τρίμηνη έκδοση του Λογοτεχνικού δελτίου Φιλολογικού ομίλου Ελλάδος 27ο - 34ο τεύχος, καθώς και στον συλλογικό τόμο, Φιλολογική Πρωτοχρονιά του 2023, 2024, 2025 και 2026. Επίσης συμμετέχει με ποιήματά της στο ηλεκτρονικό περιοδικό Υδράνη, στο Λογοτεχνικό περιοδικό Θρυαλλίδας και στο Λογοτεχνικό Magazino των εκδόσεων Γλαύκα. Η πρώτη της ποιητική συλλογή εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2023 με τίτλο, « η διόρθωση » και η δεύτερη τον Ιούνιο του 2025 με τίτλο, « το Ρόδον λύγισε » από τις εκδόσεις « ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ».

This Post Has One Comment

  1. Παναγιώτης Κουμουνδούρος
    Ένα συγκλονιστικό, ελεγειακό τοπίο που ψηλαφίζει με σπάνιο λυρισμό τα σκοτάδια
    της ανθρώπινης ερημιάς. Η ποίησή σου συνθέτει μια υποβλητική μυσταγωγία,
    όπου η φύση συνδιαλέγεται βουβά με το βάρος της ψυχής.
    «Κάθε δροσοσταλίδα χαμένος κρίνος,
    που πέφτει σ’ ερημιές και φθίνει.
    Εδώ η γραφή σου αγγίζει το απόλυτο. Αυτή η ταύτιση της εφήμερης δροσοσταλίδας
    με την αγνότητα του κρίνου, που σπαταλιέται ανώφελα στην απάθεια του κόσμου,
    είναι μια μεταφορά σπάνιας αισθητικής δύναμης.
    Με έναν εσωτερικό, πένθιμο ρυθμό, καταφέρνεις να αποφύγεις τον εύκολο μελοδραματισμό
    και να αφήσεις στο τέλος εκείνο το «γιατί» να αιωρείται σαν μια ανοιχτή,
    πανανθρώπινη πληγή.
    Ευχαριστούμε για αυτή τη βαθιά αισθαντική και ώριμη κατάθεση!
    Συνέχισε τη δημιουργική σου επίθεση!!!

Αφήστε μια απάντηση