Ποίημα
Ασημί το φεγγάρι και με κόκκινη κλωστή,
δεμένη άγραφη σελίδα.
Στις ανεβασιές, στιγμές αλίγωτες σκαρφάλωναν
σαν ετοιμόρροποι επιβάτες σε κοσμικά ρολόγια.
Στις κατεβασιές στίγματα από μελάνι
άφηναν σημάδια στα περιθώρια της επιθυμίας.
Ψιλά τα γράμματα στην ασημαντότητα της ιστορίας…
Με κεφαλαία έγραψα “ΥΠΆΡΧΩ”
πέρα από κάθε συνθήκη
στους κυματισμούς του βάθους και του ύψους
στην αχρονικότητα λευκού ονείρου…
Γέλα μου.
Δεν έχω άλλο τρόπο,
να κρυφτώ από τις σκούρες σκέψεις,
που έντυσαν το σήμερα.
©2023 Nancy Rosered
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Το γέλιο είναι υγεία…
Υπεροχο