Ε Ρ Ω Τ Α Σ – Ο άνεμος της ερήμου –

Ποίημα

Γύρω μου άνυδρο το τοπίο.
Οι αμμόλοφοι σαλεύουν
αλλάζουν σχήμα και μέγεθος
σε κάθε φύσημα του Σιμούν.
Καυτός ο ήλιος χρυσίζει το δέρμα μου
δίνοντας του το χρώμα της ερήμου.
Στεγνά τα χείλη μου το όνομα σου ψιθυρίζουν
γυρεύοντας το φιλί σου…
Σε ψάχνω…
Στον αντικατοπτρισμό μου σε βρίσκω…
Σε πλησιάζω και μ’ αγκαλιάζεις.
Ζηλεύει ο Σιμούν τον έρωτα μας,
και ξεσπάει τη μανία του στους αμμόλοφους.
Εκατομμύρια κόκκοι άμμου μας τυλίγουν,
μας αγκαλιάζουν,
μας στριφογυρίζουν,
μα δεν μας χωρίζουν…
Πέρασαν,
Φύγανε,
Όμως… πίσω άφησαν
δέκα δάχτυλα μπλεγμένα
για πάντα μαζί…

©2024 Ελένη Ταϊφυριανού

Αρθρογράφος – Ποιήτρια