Ποίημα
Τούτο το φεγγάρι απόψε,
που συνοδεύει το βλέμμα μου,
κούρνιασε στην αυλή της καρδιάς σου.
Και έγινε Πανσέληνος, ο έρωτας.
Σκαρφάλωσε στο πιο ψηλό κλαρί,
άπλωσε τα κιτρινιά του, στα μαλλιά σου,
πήρες μαγευτικά την ομορφιά του.
Μετά, σε τύλιξε ο έρωτας.
Γιόμισαν και τα δικά σου μάτια,
με την τρυφεράδα του χρόνου Θεού.
Και αφού σε αγκάλιασε,
αφού άπλωσε στην παλέτα του
τα χρώματα της αγάπης,
με την δική σου μορφή, σε ξάπλωσε
πάλλευκη, στα ξερόκλαδα
μιας αόρατης έκτασης φωτός.
Τα χείλη σου, αγνά, δόθηκαν
στο φιλί του, γευτήκαν την δροσιά
όπως η γη, ξεδιψά από την κάψα
του καυτού καλοκαιριού.
©2024 ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΊ’ΛΗΣ
Αρθρογράφος – Ποιητής
(Πνευματικό μου δημιούργημα)
