Ποίηση – Χώμα ήμουν –

Ποίημα Με δανεικά φτερά, πετώ ψηλά, πάνω από τον κόσμο, μακριά από την γη. Ακουμπώ για λίγο το ουράνιο τόξο, γεμίζω την ψυχή μου με χρώματα αγάπης, μ΄ελπίδα. Ζυγώνω τον…

Continue ReadingΠοίηση – Χώμα ήμουν –

ΤΟ ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Το ρω του έρωτα θα κλέψω και θα το βάλω στο ακρωτήρι Το άλφα θα πάρω του αγέρα και αετού φτερά θα φτιάξω. Απ΄των ματιών σου τις λιμνούλες θα μεταλάβω…

Continue ReadingΤΟ ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

ΜΟΥΣΑ ΜΟΥ, ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΕΣΕΝΑ, ΕΧΑΣΑ ΕΜΕΝΑ

Δεν ξέρω μούσα αν σε έχασα. Ούτε αν σε είχα ξέρω, κάποτε, Έχω και μένα χάσει. Γυρεύω απεγνωσμένα να με βρω, στην έμπνευσή σου της στιγμής, στους στίχους σου, που…

Continue ReadingΜΟΥΣΑ ΜΟΥ, ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΕΣΕΝΑ, ΕΧΑΣΑ ΕΜΕΝΑ

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΧΘΕΣ

Φορούσε παλτό η μέρα, και σκούρα γυαλιά και καπέλο. Ντάλα μεσημέρι ενός Αυγούστου που όλα μύριζαν καμένα όνειρα και πνιγμένες ελπίδες. Μαύρο το χρώμα του, μακρύ ως τα κάτω, να…

Continue ReadingΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΧΘΕΣ

Ν Ο Σ Τ Ο Σ

Η καρδιά χτυπάει σαν τρελή όσο πλησιάζουμε στην γέφυρα. Επιτέλους! Φτάνουμε στα πάτρια! Το νησί, μας υποδέχεται γιομάτο καλοκαίρι ... Η θάλασσα, πίνακας ζωγραφικής, με τον ήλιο να καθρεφτίζεται μέσα…

Continue ReadingΝ Ο Σ Τ Ο Σ

Α Ρ Ν Ο Υ Μ Α Ι . . .

Αρνούμαι δάκρυ να γενώ ελπίδα θέλω να΄μαι Αλλιώς να είμαι ποταμός η φλόγα μες στα στήθη ... Βγήκε ο ήλιος και χρυσίζει το πρωί. Κίτρινη θάλασσα ο κάμπος. Ω, ιδέστε…

Continue ReadingΑ Ρ Ν Ο Υ Μ Α Ι . . .

Σ΄αγαπώ

Όταν της ποίησης η μούσα με αποφεύγει, και στίχους έμμετρους η άμμετρους δεν έχω για να γράψω, φωνάζω του ήλιου σ' αγαπώ, σαν αχνοφέγγει η μέρα, σ' αγαπώ που βάφεις…

Continue ReadingΣ΄αγαπώ

ΡΩΤΑ ΑΝ ΘΕΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ

Μην τον ρωτάς τον ουρανό, μοιρασμένα τα μισοφέγγαρα και οι πανσέληνοι και τ΄άστρα, στους ερωτευμένους, στους πονεμένους, στους μόνους, σε σκέψεις ναυαγούς, σε ανικανοποίητους πόθους, σε ένοχες προσμονές. σε ανάσες…

Continue ReadingΡΩΤΑ ΑΝ ΘΕΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ

ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Έβαψε κατακόκκινα τ' αγέλαστά της χείλη να ξεχωρίζει ήθελε, μην μοιάζει στους νεκρούς. μα όσο περισσότερο επλησίαζε το δείλι τίποτα δεν εθύμηζε πια απ' τους ζωντανούς. Καθότανε στην βάρκα ξεχασμένη…

Continue ReadingΕΦΙΑΛΤΗΣ

ΕΝΟΧΗ

Μπλεγμένη και αξεδιάλυτη η σκοτεινή ρίζα της κραυγής. Από λάσπη γεννημένη, άλικο έσερνε φουστάνι της ντροπής. Έλεος στον θάνατο γυρεύει, στο σιγοτραγούδισμα του ανέμου. Σταλαγματιά νερό από πάγο στο χρυσοκίτρινο…

Continue ReadingΕΝΟΧΗ