ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ . . .

Ένα λεπτό … μου έδωσε μόλις ένα λεπτό ο πιο αδηφάγος εραστής της ζωής, για να σου εξομολογηθώ …να δηλώσω παρούσα, να συμπληρώσω αίτηση με βούλα Ένα λεπτό των εξήντα…

Continue ReadingΕΝΑ ΛΕΠΤΟ . . .

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Ο χρόνος κυλάει κάτω από τις πέτρες κοιμάται στο νερό το όνειρο κι εγώ μετατρέπω σε λέξεις ναυαγισμένα ταξίδια τα σκορπάω στο φιλόξενο μπλε της θάλασσας σε έναν ουρανό λουλάκι…

Continue ReadingΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Π Ε Τ Α Μ Ε

Ένα ταξίδι πάμε ψηλά στο φεγγάρι απ' το χέρι κράτησε με Πετάμε ψηλά Κοίταξε αγάπη μου εν αστέρι Βλέπει την αγάπη μας Χαμόγελα! Αγκάλιασε με Νιώσε με Σαν κουραστούμε θα…

Continue ReadingΠ Ε Τ Α Μ Ε

ΤΟ ΝΥΦΙΚΟ

Προχωρούμε με το βάρος μιας ζωής ατιθάσευτης, με την ευθύνη να ξετυλίγουμε ευλαβικά τις μέρες. Αδράχνουμε το νήμα του ήλιου, πλέκουμε τον χρόνο με τις πληγές. Τα πουκάμισά μας κρεμασμένα…

Continue ReadingΤΟ ΝΥΦΙΚΟ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Γλίστρησε στα απόνερα του ουρανού το φεγγάρι, έτσι ολόγιομο όπως έστεκε, και κύλησε μπλεγμένο στης νυχτιάς τα μεσοφόρια, ρίχνοντας φως στις σκιές που κρύβονταν σαν τους δραπέτες στα μαύρα σκοτάδια.…

Continue ReadingΟ ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ

Στον κάμπο δες, μεστώσανε, ωρίμασαν τα στάχυα ετοιμάζονται οι θεριστές χρυσάφι να μαζέψουν. Στήσαν χορό οι μέλισσες μεθύσαν με μελάσα υφάντρες μαζευτήκανε στημόνι για να πλέξουν. Ο κούκος ξεκουράζεται τέλειωσε…

Continue ReadingΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΔΙΑΦΑΝΟ

Μιά μικρομάνα όλο δροσιά σε άδειο σπιτικό πάλευε με την μοίρα της Περίμενε απ' τη θάλασσα ψηλό μελαχρινό καμένο απ' την αρμύρα της. Κεφαλοπάνι άταχτο στα ρούσα της μαλλιά παιχνίδιζε…

Continue ReadingΔΙΑΜΑΝΤΗ ΔΙΑΦΑΝΟ

ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Με τον ήλιο παραμάσχαλα διαβαίνουν τα πρόσωπα με τα φτερά της άνοιξης. Μονοπάτια στα πέλαγα για τους πελαργούς και τα χελιδόνια. Μια πασχαλίτσα σεργιανά στο πέτο της θάλασσας, Άγιος, άγιος…

Continue ReadingΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Μ Α Τ Ι Α

Έλα, ...είπα ... κι ας είναι ξένο το όνειρο. Εγώ θα αιωρούμαι μες στην σκόνη της σελήνης. Ας στάζει η ψυχή μου στο πάτωμα. Πρόσεξα πόσο ταιριάζει με τις κόκκινες…

Continue ReadingΜ Α Τ Ι Α

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Έχει κάτι απροσδιόριστο η μέρα. Το μωβ της βουκαμβίλιας, μου πλακώνει το στήθος, σαν βράχος, σαν κάτι από πένθος. Μπήκε Ιούνιος παιδί του καλοκαιριού μα, σίγουρα όχι του δικού μου.…

Continue ReadingΕΚ ΒΑΘΕΩΝ