Υπάρχουν βιβλία που διαβάζονται κι άλλα που βιώνονται. Υπάρχουν λέξεις που ξετυλίγονται κι άλλες που αιμορραγούν. Και είναι αυτοί οι συγγραφείς που δεν γραφούν ποτέ για να εντυπωσιάσουν, μα για να θυμήσουν, να διασώσουν, να σώσουν.
Ο Γιώργος Μιχαλόπουλος γράφει σαν κάποιος που έχει δει πολλά περισσότερα απ΄όσα έχει πει, ενώ έχει σιωπήσει πολύ περισσότερο απ΄όσο έχει καταγράψει. Η γραφή του δεν πατάει πάνω σε τεχνάσματα, ούτε ζητά επιβεβαίωση. Αντλεί δύναμη από την αλήθεια της εμπειρίας, εκεί όπου η φθορά και η ελπίδα συμβιώνουν.
Κάθε σελίδα, μαρτυρεί μια βαθιά συναισθηματική ακρίβεια. Δεν αναζητά το μελό, μα το αληθινό. Έναν κόσμο που ξεχνά, που προσπερνά, που πληγώνει.
Υπάρχει κάτι το σπαρακτικά ανθρώπινο στην πένα του, μια αίσθηση πως τα γραπτά του δε γεννήθηκαν για να διαβαστούν, αλλά για να συνοδεύσουν τον αναγνώστη σε μια διαδρομή εσωτερικής ανασκαφής. Όχι για να βρει απαντήσεις, μα για να τολμήσει να βρεθεί αντιμέτωπος με τις ερωτήσεις που θέτει η ίδια η ζωή, χωρίς ν΄αποστρέψει το βλέμμα.
Μια πένα με σπάνια γενναιότητα, γίνεται ο ταπεινός καταγραφέας όλων αυτών που οι άλλοι δεν τόλμησαν να πουν.
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα