Ποίημα
Μιά σκιά μ’ ακολουθεί…
Δρασκέλισα τα σύνορα,
πέρασα το ποτάμι,
μιά σκιά μ’ ακολουθεί,
τρέχει μα δεν με φτάνει.
Γυρνάω πίσω για να δώ,
και την σκιά ν’ αγγίξω,
θαρρώ πώς είναι άπιαστη,
τη γλώσσα θα ρουφήξω.
Απόρησα με την σκιά,
ποιά νάναι, που με ξέρει,
μα η σκιά μ’ ακολουθεί,
κύμα την έχει φέρει.
Τα δυό μου χέρια άπλωσα,
να πάρω τα δικά της,
μα η σκιά απόμακρη,
κρύφτηκε στη θωριά της.
Δυό δρόμοι ξέχωροι,
χωρίς κοινό σημάδι,
το αντάμωμα δύσκολο,
πνιγμένο στο σκοτάδι.
Τα σύνορα πιά κλείσανε,
αλλάξαμε πορεία,
το ποτάμι αδιάβατο,
κλείνει μιά ιστορία.
Και το ποτάμι ορμητικό,
πώς να το δρασκελίσω,
πάντα πάει μπροστά,
και δεν γυρίζει πίσω.
©️2025 Ανδρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα