Ποίημα
Βαδίζουμε με τον έρωτα.
Εκείνος Θεός, εμείς θνητοί.
Δρόμοι κοινοί.
Απόλυτο πρέπει
με ορίζοντες ανοιχτούς.
Οι πόθοι, ενσαρκώνουν το κάλλος
κάνουν ανθρώπινα τα ένστικτα.
Μια λατρεία που
παράγει αδυναμίες,
αντλεί θελήσεις, ονειρευόμαστε.
Τον επικαλούμαστε
στις απόλυτες καρδιάς
επιταγές, με χτυποκάρδια
αέναης κτήσεις, τον ζητάμε
σαν τον παράγοντα
που θα χαρίσει την ηρεμία,
σε “ταραγμένη”
από το ασίγαστο πάθος
μιας “επιθυμίας” στο
απόλυτο ερωτικό ένστικτο.
Και σαν Θεός, του
παραδίδουμε, καρδιά και σώμα,
στην δική του κυριαρχία,
στην δική του παντάνασσα πηγή.
©2023 ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ’Ι’ΛΗΣ
Αρθρογράφος – Ποιητής

Ειλικρινά υπέροχο!