Ποίημα
Φεύγω…
Θα σκίσω όλα μου τα ποιήματα
σε μικρά κομμάτια
και θ’ αφήσω μία -μια συλλαβή
πάνω σε κάθε βήμα
που θα κάνω φεύγοντας…
Έτσι για να ‘χουν να τσιμπολογούν
φωνήεντα και σύμφωνα
τα άυλα απραγματοποίητα όνειρα
μήπως καταφέρουν κάποια στιγμή
να πάρουν σάρκα και οστά…
Έτσι κι αλλιώς δεν θέλω να γράψω τίποτα άλλο
Ό,τι είχα να πω το είπα.
Στέγνωσε το μελάνι
Στέρεψε η έμπνευση
Στένεψε ο χρόνος
Λιγόστεψε το φως
Λίγνεψαν οι μέρες και οι νύχτες
Μόνο οι ώρες γίναν ατέλειωτες και άυπνες
Και κάθε δευτερόλεπτο σαν μυτερό στιλέτο
τρυπάει το δέρμα
το μυαλό
την καρδιά
τις αρθρώσεις…
Μία αφορμή θέλω
Μία τόση δα μικρούλα αφορμή
Αυτή που σαν σταγόνα
θα πέσει στο ξέχειλο ποτήρι
και θα τα παρασύρει όλα…
Να αφεθώ μαζί της
και να φύγω…
Μιά τόση δα αφορμή μόνο…
Μιά τόση δα σταγόνα…
Να φύγω και ν’ αφήσω πίσω μου
τα παλιά μου ρούχα, που δεν μου κάνουν πια
Τα παλιά μου πάθη,
που δεν με αγγίζουν πια
Τα παλιά μου λάθη,
που δεν ενδιαφέρουν κανέναν πια
Τις παλιές αγάπες,
ο καιρός που πέρασε έδειξε πως δεν ήταν καν αγάπες
Και τις παλιές φιλίες,
που δεν άντεξαν στο χρόνο…
Έτσι ανάλαφρη χωρίς βαριές αποσκευές
Να φύγω…
2025 Ελένη Ταϊφυριανού
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα