Ποίηση – Στα Σκλαβωμένα Χώματα –

ποίημα

Στα σκλαβωμένα χώματα
ο νους μου τριγυρίζει,
βγάζει η καρδιά μου στεναγμό
θαρρείς η γη ραγίζει.

Στο σπίτι που γεννήθηκα
έμεινε η ψυχή μου,
σεργιάνι βγαίνει και πατά
στη ματωμένη γη μου.

Στους δρόμους που περπάτησα
κι έπαιξα σαν παιδάκι
με οδηγούν τα βήματα
και χόρτασα φαρμάκι.

Έχω κλειδί στο χέρι μου
του πατρικού και πάω
να ανοίξω το ξωπόρτι μου,
ψωμί κι ελιά να φάω.

Εις τη σκιά της λεμονιάς
να κάτσω στην αυλή μου
να΄ρθουν κι οι γέροι μου γονείς
να πιούν καφέ μαζί μου.

Στα σκλαβωμένα χώματα
κοιμάται η ζωή μου
και όλο ονειρεύεται
τη λευτεριά η ψυχή μου !!!

©2023 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ

Αρθρογράφος – Ποιήτρια