Ποίηση – Κλειστός του ονείρου ο δρόμος –

Ποίημα Τα μάτια σφαλιστά και το δωμάτιο, δρόμος κλεισμένος από λιόκλαρα και αγριόχορτα Και κρέμονταν οι σκέψεις μαζί με τις ελιές, μαύρα μεστά τσαμπιά που τα άγγιζε του ήλιου η…

Continue ReadingΠοίηση – Κλειστός του ονείρου ο δρόμος –

Ποίηση – ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ –

Ποίημα Ακούω το βρυχηθμό των βουνών Το μάτι της καταιγίδας με κοιτάζει σαν τρελό Στον ορίζοντα αστραπές Και από τον τρούλο της Ζωοδόχου Πηγής τα χαρούμενα αναστάσιμα της διακαινησίμου Ζηλεύεται…

Continue ReadingΠοίηση – ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ –

Κριτική της ποιητικής συλλογής “Ο ταξιδευτής”

Ο Δημήτριος Μονιός, σαν άλλος Καββαδίας, πιο σύγχρονος, εμπνέεται από τους πολλούς περίπλους που έχει κάνει στη ζωή του, όπως αναφέρεται στο βιογραφικό του και στους προλόγους της ποιητικής του…

Continue ReadingΚριτική της ποιητικής συλλογής “Ο ταξιδευτής”

Ποίηση – Σε πλάγιο ήχο –

Ποίημα Σε πλάγιο ήχο Πάλι Πάσχα. Πάλι αγκαλιά το κρύο μάρμαρο του γυναικωνίτη. Πάλι το ίδιο παλιό εγκόλπιο στο χέρι. Το θυμιατό με τύλιξε και μ’ ανάστησε. Οι ψαλμοί σε…

Continue ReadingΠοίηση – Σε πλάγιο ήχο –

Ποίηση – Θα πεθάνω ένα του Απρίλη απόγευμα. . . –

Ποίημα Θα πεθάνω, ένα, μόνο για μένα, θλιβερό, απόγευμα του Απρίλη... Η λύπη, πιότερο αξιόλογη, θαρρώ πως είναι, ως πρόωρης κύησης απόβλητο, ανθοφορούσας φύσης, μήτρα... Μιας και η γραφή, συνήθεια…

Continue ReadingΠοίηση – Θα πεθάνω ένα του Απρίλη απόγευμα. . . –

Ποίηση – Τα παιδιά του κόσμου –

Ποίημα Τα παιδιά του κόσμου λένε λόγια αγνά, ανόθευτα σαν το κρυστάλλινο νερό κάποιας κρυμμένης μαγικής πηγής. Απ' του βουνού τα αγριολούλουδα γεννιούνται σκέψεις που κανείς δεν πρόλαβε με περιττά…

Continue ReadingΠοίηση – Τα παιδιά του κόσμου –

Ποίηση – Σβηέται η ζωή –

Ποίημα Ασίγαστη, αλόγιστη φωτιά καίει στα στήθη για να προλάβω της ζωής το βιαστικό το βήμα Κοιτώ στα πίσω του καιρού, σκέψεις ορδές και στίφη για όλα όσα χάθηκαν φωνάζουν…

Continue ReadingΠοίηση – Σβηέται η ζωή –

Ποίηση – Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ –

Ποίημα Λευκός καπνός σε βουνί ασημένιο Η ώρα του Θεού κατεβαίνει τρέχοντας Αναρριχώμαι σε συκιά κατάξερη Να τον εισπνεύσω ποθώ Κι ας γκρεμιστώ στο τέλος Τα χελιδόνια άργησαν φέτος Θωρώ…

Continue ReadingΠοίηση – Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ –

Ποίηση – ΞΕΣΠΑΣΜΑΤΑ –

Ποίημα Ζωντανοί μουσικοί ήχοι βγαλμένοι από τα κατάβαθα της απελπισίας συνοδεύουν τους χτύπους από τα πόδια, που η απόγνωση δεν τα έχει λυγίσει. Δυο συσπάσεις στο πρόσωπο του λυράρη είναι…

Continue ReadingΠοίηση – ΞΕΣΠΑΣΜΑΤΑ –

Ποίηση – Δεν ξέρω αν μπορείς να μ΄ αποκαλείς ποιητή –

Ποίημα Δεν ξέρω αν μπορείς να μ΄ αποκαλείς ποιητή, γιατί εγώ δε γνωρίζω από ιστορία, δεν ξεχωρίζω σχολές και ρεύματα, δεν θυμάμαι πια τις αφίξεις των πλοίων, τις αναχωρήσεις των…

Continue ReadingΠοίηση – Δεν ξέρω αν μπορείς να μ΄ αποκαλείς ποιητή –