Τι θράσος Θεέ μου –
Αφήγημα Χτυπούσε λυπημένα η καμπάνα τού χωριού, καθημερινά σχεδόν , λες και όλοι περίμεναν να πεθάνουν τώρα, που εκείνη απεγνωσμένα ήθελε να ζήσει. Απαστράπτουσα η μέρα, ανελέητα καυτός ο ήλιος,…
Αφήγημα – Ο Α Γ Ν Ο Ο Υ Μ Ε Ν Ο Σ –
Αφήγημα Μαζεύτηκαν οι γυναίκες του χωριού στο μικρό δωματιάκι. Έτσι γινόταν παλιά όταν κάποιος ήταν στα τελευταία του. Να του κρατούν συντροφιά πριν φύγει για το μακρινό ταξίδι. Διηγούνταν ιστορίες,…
Αφήγημα – ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΑΦΟΥΣ * ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ
Αφήγημα * Τέταρτο μέρος Η κυρία Ιατρίδη έφερε προβληματισμένη τα χέρια στους κροτάφους και άρχισε να λικνίζεται με ένα παράλογο και αφύσικο τρόπο. Φαινόταν να την κυριεύει ο πανικός και…
Αφήγημα – ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΓΑΛΑ ΖΑΧΑΡΟΥΧΟ –
Αφήγημα … Κι εκεί που άνοιγα ψυγείο και ντουλάπια να βολέψω την νυχτερινή πείνα μου -κενό του κενού μου- και τίποτα δεν μπορούσε να ευχαριστήσει την απροσδιόριστη όρεξή μου, ένα…
Αφήγημα – Η Χιονάτη απ΄ τα Τουρκοβούνια –
Αφήγημα Η ιστορία μας δεν αρχίζει με το μια φορά κι έναν καιρό, σ' έναν τόπο μακρινό , όπως συνηθίζεται στα παραμύθια, γιατί ξέρουμε πότε ακριβώς και πού συνέβη. Επίσης…
Αφήγημα – Ένα ταξίδι στον έρωτα –
Αφήγημα Ένα πακέτο τσιγάρα αφημένο σε μια γωνιά στη βιβλιοθήκη, σχεδόν κρυμμένο, ίσως για να μην ξυπνήσει το πάθος για μια τζούρα στα βιαστικά, την ανάγκη να ρουφήξεις τον καπνό,…
Αφήγημα – Το Παραμύθι –
Αφήγημα Επειδή φίλοι μου σας κούρασα με τα καταθλιπτικά και απαισιόδοξα ποιήματα, αποφάσισα σήμερα να σας γράψω ένα παραμύθι πολύ αισιόδοξο. Όταν ήμουν μικρή, είχα μιά θεία, Θεός σχωρέστην, μου…
Αφήγημα – ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ . . . –
Αφήγημα Κοίταξε πως πέρασε το καλοκαίρι από πάνω μου, κι εσύ που μ' έμαθες να διαβαίνω μόνο στ΄ ακρογιάλια του ονείρου, χαρίζοντάς μου ένα τόσο γλυκό θάνατο, δεν ξέρεις πόσο…
Αφήγημα – Ο δεύτερος εαυτός μου –
Αφήγημα Έχω δύο εαυτούς (και πολλούς πολλούς υπο-εαυτούς που εντάσσονται σε αυτούς). Ο ένας, πασχίζει να είναι συνεπής στα χρειαζούμενα της καθημερινότητας, στα χρονοδιαγράμματα, στις υποχρεώσεις που φέρει ως γονιός,…
Αφήγημα – Το πέτρινο πρόσωπό σου –
Αφήγημα Δεν χρειάζεται να βλέπω το θλιμμένο, κενό συνοφρύωμα στο πρόσωπο σου … αυτό το μακρινό βλέμμα σαν να μην αναγνωρίζεις κανέναν. Σαν να αντικρίζω ένα πίνακα σύγχρονης, συναισθηματικής ζωγραφικής…
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα